کرم های فکر

  از امتدادِ اشارتِ نگاهت

                 به سمت خاطره ای دور

                            يا پروازِ بادبادکِ خيالت

                                        به پشت بامِ خانه ای

                                                 ( از شنيدنِ يک ترانه شايد)

                                                                 درونم را تجزيه می کنند!

 کرم های فکر

         پيله نَبَسته

               پروانه می شوند

                         از آمدن تو...

*******************************************

اين پانوشت گذاشتن مسريه انگار...

جاده بی انتها روبه رومه... نمی دونم به کدوم سمت کشيده ميشم و آيا از سمتی کسی يا چيزی ميرسه يا نه؟! انگار خسته ام و دلم ميخواد تمومش کنم...انگار خيلی خسته ام...ميرم خونه کمی بخوابم ، خواب هم لج بازيش گرفته ؛انگار دنيا سر جنگ داره! می دونم بايد تمومش کنم ، خيلی خسته ام ...خيلی ..از همه اتفاقات کوچيک ، هنوز آروم کردنم برای خودم مشکله ؛ترس از دست دادن شايد، بعد از اين همه سال منتظر برای به دست آوردن! خلاصه اينکه  I am near the end  کاش می شد نديد و نخوند و نفهميد!!!نگفتی؛ تو چه طور به پايان ميرسي؟؟؟(شنبه ۱۵ مرداد ساعت ۱۲:۲۰)